Unia Europejska - Rada Unii Europejskiej -
organy pomocnicze

Rada UE posiada kilkadziesiąt różnego typu organów pomocnicznych. Można je podzielić na organy pomocnicze o charakterze wykonawczym, doradczym oraz administracyjno-technicznym.

Część z nich jest wyłącznymi organami Rady UE, część wspólnymi organami Rady UE i Komisji Wspólnot Europejskich.

Najważniejsze organy pomocnicze, będące organami pomocniczymi wyłącznie Rady:

Powołany w 1958 r. przez Radę WE jako organ pomocniczy, składa się z przedstawicieli wszystkich państw członkowskich, urzędujących w przedstawicielstwach tych państw, akredytowanych przy Wspólnotach Europejskich. Zbiera się na szczeblu ambasadorów raz w tygodniu. Jest określany jako COPERER II.

Zajmuje się: sprawami instytucjonalnymi, wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa, zagranicznymi stosunkami gospodarczymi, polityką gospodarczą, sprawami finansowymi i budżetem, problematyką sprawiedliwości i sprawami wewnętrznymi.

Każdy ambasador ma swego zastępcę w randze ministra pełnomocnego, zbierają się oni również raz w tygodniu i są określani jako COREPER I. Nie ma podległości między COREPER II i COREPER I.

Komitet Stałych Przedstawicieli zapewnia ciągłość prac Rady, przygotowuje dla Rady projekty uchwał, utrzymuje stałą łączność między rządami państw członkowskich a organami UE, koordynuje stanowiska rządów wobec problemów istniejących w ramach UE, zapewnia rządom stały dopływ informacji.

Został owołany przez Radę UE w 1960 r. Składa się z wyższych urzędników państw członkowskich, obsługujących członków Komitetu Stałych Przedstawicieli.

Składa się z wysokich urzędników państw członkowskich, odpowiedzialnych w nim za przygotowanie projektu ich budżetu oraz przedstawicieli Komisji.

Jego zadaniem jest obsługa administracyjno-techniczna Rady. Dzieli się na siedem dyrekcji generalnych, siedziba Sekretariatu Generalnego znajduje się w Brukseli.

Rada Unii Europejskiej
Funkcje Rady UE
Prezydencja Rady UE
Proces podejmowania uchwał
Wykaz grup roboczych Rady UE